Remarque, işçi sınıfından gelen Katolik bir ailenin çocuğuydu. I. Dünya Savaşı sırasında genç yaşta Alman ordusuna alındı ve cephede yaralandı. Savaş sonrası yaşadığı travmalar, onun edebiyatına yön vermiştir. Savaşın anlamsızlığı, bireyin çaresizliği ve insanın iç dünyasındaki çöküş onun romanlarında temel temalar olarak öne çıkar.

1928 yılında yayımlanan “Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok” (Im Westen nichts Neues) adlı romanı, onun en çok bilinen ve en etkili eseridir. Roman, savaşın kahramanlık değil, acı ve ölüm getirdiğini anlatır. Eser dünya çapında büyük yankı uyandırmış, birçok dile çevrilmiş ve Naziler tarafından “pasifist ve Alman karşıtı” bulunarak yasaklanmıştır.

Nazilerin iktidara gelişiyle birlikte eserleri yakılmış, kendisi 1938’de Alman vatandaşlığından çıkarılmıştır. Remarque, bu dönemde önce İsviçre’ye ardından Amerika’ya göç etti ve burada Amerikan vatandaşı oldu.

Erich Maria Remarque En Güzel Sözleri

* Savaş, insanlığın en büyük ihaneti.

* Korku, en çok bekleyenlerin yoldaşıdır.

* Cephede insanlar değil, umutlar ölür önce.

* Hiçbir yara, insanın ruhundaki çatlağı onaramaz.

* Savaş, insanları öldürmekten çok insanlığı öldürür.

* Savaşı kazananlar bile kaybedenler kadar yorgundur.

* Yaralı bir asker değilim sadece; yaralı bir insanım.

* Vicdan, susturulmaya çalışılan en derin haykırıştır.

* En çok da barış zamanlarında savaşla şekillenir insan.

* Uğursuzluk, bulaşıcıdır. (Yaşamak Zamanı Ölmek Zamanı)

* Savaşta yalnız düşmanlar değil, kardeşlik duygusu da ölür.

* Korku, insanı hayatta tutar; ama uzun sürerse ruhu öldürür.

* Gözyaşları, bazen anlatamadığımız şeylerin sessiz çığlığıdır.

* Üniforma demek de birisinin ötekisine hükmetmesi demektir hep.

* Ölüm sadece bir andır; asıl acı, yaşamın içindeki ölümlerdedir.

* Bir insan kaç cephede savaşabilir ki; biri dışarıda, biri içinde.

* Bizi öldüren, kurşunlar değil; beklediğimiz, dönmeyen mektuplardı.

* Savaşta herkes kaybeder. Ölenler ölür, kalanlar da yaşayarak ölür.

* Bir bombanın sesi, bir çocuğun sessizliğini ömür boyu bastırabilir.

* Bizler artık savaşta ölmeyenler değiliz; savaşta öldürülen ruhlarız.

* Savaş, herkesin bildiği ama kimsenin gerçekten anladığı bir cinnettir.

* Dövüşmek değil yaptığımız. Yok olmamak için kendi kendimizi savunuyoruz.

* Yanmak hiç bitmez ve insan yanar, yanar da yine ölmez. (Hayat Kıvılcımı)

* Silahların sustuğu yerde insanlar konuşmaya başlar, ama çoğu zaman çok geçtir.

* İnsan gözü denilen bir çift küçük noktada bazen ne büyük acılar birikebiliyor!

* Bir insanın gözlerinde sessizlik varsa, orada anlatılmamış bir felaket vardır.

* Umut etmek, sanıldığından çok daha acıklı bir sözcük… (Tanrının Gözdesi Yok)

* İnsanı insan yapan, savaştaki cesareti değil; savaşmadan gösterdiği merhamettir.

* Doğrulup kaçmak istiyoruz; hem de nereye olursa olsun. (Batı Cephesi ve Dönüş Yolu)

* Herkesin kafasının içinde kendine göre bir işkence odası var. (Tanrının Gözdesi Yok)

* Ne garip! Gençliği bugüne dek hep bambaşka düşünmüştüm. (Yaşamak Zamanı Ölmek Zamanı)

* Okulda hiç kimse bize fırtınalı, ya da yağmurlu eyguzelsozler.com havada nasıl sigara yakılacağını öğretmedi.

* Söyleyecek çok şeyimiz var ve asla söylemeyeceğiz. (Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok (Ciltli))

* İnsan sinip kaldıkça dehşete tahammül eder, fakat düşünmeye kalkıştı mı, onu öldürür bu dehşet.

* İki yıl süreyle kurşun sık ve el bombası fırlat, sonra da bir çorap çıkarır gibi bundan vazgeçiver.

* Sana öyle çok mektuplar yazdım ki! Hep sana mektup yazdım. Hem de kalemsiz, kağıtsız. (İnsanları Seveceksin)

* Yaşamayı sürdürebilecek gücü yeniden toplayabilmek için çabuk unutmasını bilmek gerekirdi.. (Hayat Kıvılcımı)

* Kızgın ya da keyifli askerler olarak yola çıktık ve cephelerin başladığı bölgeye gelince hayvanlaşmış insanlara dönüştük.

* Hayaller geçiyor gözlerimin önünden, durmuyorlar, sadece gölge ve hatıra bunlar. (Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok (Ciltli))

* Çünkü şu kadarını öğrendim ki, insan siperde büzüldüğü süre çok şeye katlanıyor, ama sonradan bunları düşünmek öldürebiliyor.

* İşin doğrusu, savaş üzerine en aklı başında düşünenler, yoksul ve basit kimselerdi. Onlara göre savaş felaketin ta kendisi idi.

* Mezarlık hayatla dolu idi. Boğuk kahkahalar, bağırmalar sis içinde yükseldiler. Bütün sıralar işgal edilmiş gibiydi. (Üç Arkadaş)

* Sahte olan, yapay olan, asılsız olan hiçbir şeyi düşünemez duruma geldik. Sadece gerçekler var bizim için, şimdi; sadece gerçekler önemli.

* Dermansız ve bitkiniz. Hiçbir dayanağımız yok. Salt, bizden daha zayıf, bizden daha bitkin ve çaresiz kişilerin varlığını bilmektir bize gayret veren.

* Kör adam eliyle yordamlayarak çatalı buldu, kavradı, olanca kuvvetiyle kalbine doğru bastırdı, sonra da ayakkabısını alarak bütün gücüyle çatalın sapına vurmaya başladı.

* Yeryüzünde en korkunç şeyin ne olduğunu bilir misiniz diye sorsam, ne derdiniz? Aramızda kalsın, ben söyleyeyim; sonunda insanın her şeye alışması… (İnsanları Seveceksin)

* Merhamet bir acı değil, başkasının felaketi karşında duyduğumuz gizli bir sevinçtir. Kendi başımıza veya bir sevdiğimizin başına gelmediği için sevincimizden aldığımız rahat bir soluktur.

* Albert Kropp, insan düşününce tuhafına gidiyor, diye sözüne devam etti. Biz ana yurdumuzu korumak için geldik buraya. Fransızlar da ana yurtlarını korumak için geldiler. Peki, haklı olan kim?

* Onlar daha yazışmak ve nutuk çekmekle uğraşırken, bizler gezici hastaneleri ve ölenleri görmekteydik; onlar devlete hizmet fikrini göklere çıkarırken, bizler ölüm korkusunun daha ağır bastığını çoktan öğrenmiş bulunuyorduk.

* Bu böyle olunca, şimdiye kadar yazılmış, yapılmış, düşünülmüş şeyler ne kadar saçma! Binlerce senenin medeniyeti, bu kan sellerinin akmasına bile mani olamadıktan, bu yüz binlerce işkence zindanını kapatamadıktan sonra, bütün o yazılanlar, hepsi boş, hepsi yalan olsa gerek. Harbin ne olduğunu önce hastane gösterir.