1904 yılında Agnes-Susanne Schwedler ile evlenmiş, ancak çiftin üç çocuğu bebeklik döneminde hayatını kaybetmiştir. 1931 yılında eşiyle yollarını ayırmıştır.

1914 yılında Almanya’nın sömürgesi olan Batı Samoa’ya gitmiş, burada bir süre yaşamış ve Samoa halkının yaşam tarzından derinden etkilenmiştir. Bu deneyim, onu en bilinen eseri olan Der Papalagi’yi yazmaya yönlendirmiştir. Kitap, Samoa yerlilerinden bir şefin ağzından Avrupalı yaşam biçiminin eleştirisini içerir. Ancak bu kitap sonradan akademik çevrelerde “sahte antropoloji” örneği olarak görülmüş ve tartışmalara konu olmuştur. Eser ilk kez 1920 yılında yayımlanmış, özellikle 1960’lı ve 70’li yıllarda “medeniyet eleştirisi” alanında büyük ilgi görmüştür.

Yazarlık dışında kuklacılık, öğretmenlik, vaizlik gibi mesleklerle de uğraşmıştır. 1930’ların ortalarında siyasi görüşlerinde değişiklik olmuş, Nazi Partisi’ne katılmış ve Propaganda Bakanlığı destekli projelere dahil olmuştur. Bu dönemde ırkçı ve milliyetçi temaları savunan yazılar yazmıştır.

Erich Scheurmann, 4 Mayıs 1957 tarihinde Almanya’nın Armsfeld kentinde hayatını kaybetmiştir. En bilinen eseri olan Der Papalagi, hâlâ birçok ülkede okutulmaya devam etmekte, ancak hem felsefi hem de etik açıdan tartışılmaktadır. Scheurmann, hem sömürgecilik eleştirisi yapan bir yazar hem de son döneminde Nazi ideolojisine yönelmiş biri olarak karmaşık bir miras bırakmıştır.

Erich Scheurmann Sözleri Kısa

* Çok bilir ama hiç anlamaz.

* O, sahip olmadan sevmeyi bilmez.

* Kalbi olmayan bilgilerle donanır.

* Gönlün görmediğini göz de göremez.

* Düşünmeden konuşur, hissetmeden yaşar.

* Gözleri aynaya bakar ama ruhunu görmez.

* Kelimeleri çok, ama sözleri anlamsızdır.

* Her şeyin fiyatını bilir, değerini değil.

* Papalagi, hayatı yaşamak yerine, planlar.

* Sadelikten korkan insan, bollukta boğulur.

* Her yere ulaşır, ama hiçbir yerde kalamaz.

* İnsanın gözü doymazsa, dünya da dar gelir.

* İnsan, betonun içinde doğayı özleyerek yaşar.

* Ne kadar inşa ederse, o kadar çöküşü hazırlar.

* O, zamanı öldürürken, aslında kendini tüketir.

* Her şeyden biraz bilir, hiçbir şeyi tam bilmez.

* İç sesini susturmak için dış gürültülere sığınır.

* Teknolojiyle büyüyen çocuklar, yıldızları unutur.

* Her şeye isim verir ama hiçbir şeyin özünü bilmez.

* Yürümek yerine koşar, ama nereye gittiğini bilmez.

* Dünya onun için bir pazar yeridir, bir yuva değil.

* Doğayı kontrol etmeye çalışırken, kendini yitirdi.

* Gökten gelen ışığı, lambayla taklit etmeye çalışır.

* Doğaya yabancılaşan insan, kendine de yabancı olur.

* Beyaz adam, her sorunun cevabını cebinde taşır: Para.

* Ruhunu sattığını bile fark etmeyecek kadar meşguldür.

* Gülümsemeyi unutan bir toplumda, en çok ağızlar büyür.

* Kendini geliştirmek yerine, sahip olduklarını artırır.

* Biriktirdiği şeyler onu ağırlaştırır; uçamaz hale gelir.

* Kendi evini yıkıp yerine taş kuleler diken tek canlıdır.

* Sessizliği kaybettiğimiz gün, insanlığımızı da yitirdik.

* Papalagi için mutluluk, bir eşyanın etiketinde yazılıdır.

* Yolculukları hep uzaklara, ama kendi içine asla değildir.

* Kalabalıklar içinde yalnız kalmayı öğrenmiş bir varlıktır.

* Kendine yabancılaşan insan, dostu da düşmanı da tanıyamaz.

* Ne kadar çok şey biriktirirse, o kadar az şeye sahip olur.

* O, güneşi sevdiğini söyler ama hep duvarlar arasında yaşar.

* Papalagi, konuşmayı çok sever ama ruhu sessizlikten korkar.

* Bedenini giysilerle örter, çünkü ruhunu soyunmaktan korkar.

* Papalagi’nin dünyasında ruh, demirin soğukluğuna mahkûmdur.

* Doğanın melodisini duyamayan, şehir gürültüsünü müzik sanır.

* Beyaz adamın gözleri hep uzağı arar, yakındakini hiç görmez.

* Papalagi’nin kalbi, makineler gibi çalışır ama sevgi üretmez.

* Bir yaprağın dansını görmeyen göz, yıldızları da anlamsız bulur.

* Papalagi, zamanın efendisi olduğunu sanır; ama aslında kölesidir.

* Sözler insanın karnını delmez (Göğü Delen Adam Samoa’yı Anlatıyor)

* Göklerin delindiğini zanneden insan, yeryüzünü de delmekten çekinmez.

* Gövde, kol ve bacaklar ettir. Ancak boyundan yukarısı gerçek insandır.

* Para, beyaz adamın kalbindeki tanrıdır; ona dua eder, onun için yaşar.

* İçinde yaşadığı zaman dilimini anlamadan, geleceği inşa etmeye çalışır.

* Doğayı öğretmek için sınıflar kurar, ama bir ağacın altında hiç oturmaz.

* İnsan, zamanı kendi elleriyle parçalara ayırdı ve sonra o parçalarda kayboldu.

* “Ölü olmadıkları halde, yaşamaz onlar. Düşünme hastalığı galebe çalmıştır.” (Göğü Delen Adam)

* Tanrı’nın her şeyi kendi adaletli elinde tuttuğu yerde ne kavga olur ne de yokluk. (Göğü Delen Adam)

* Eğer insan çok fazla ‘şey’e gereksinim duyuyorsa, bu büyük bir yoksulluğun göstergesidir. (Göğü Delen Adam)

* Birinin her şeyi varken, diğerinin hiçbir şeyi olmamasına izin vermeyen geleneklerimizi sevelim. (Göğü Delen Adam)

* Beyaz adam budala ve kördür. Gerçek mutluluğa karşı eyguzelsozler.com sağırdır ve bu utancını gizlemek için kat kat örtünmesi gerekir.

* Çünkü beyaz adamın gerçek tanrısı, kendisinin “para” adını taktığı yuvarlak metal ve ağır kağıttan başka bir şey değildir.

* Avrupa’da para vermeden herkesin yararlanabileceği tek bir şey buldum: Hava. Havanın da, yalnızca unutulduğu için parasız olduğunu sanıyorum.

* “Para vermeden herkesin yararlanabileceği tek bir şey buldum: Hava. Havanın da, yalnızca unutulduğu için parasız olduğunu sanıyorum.” (Göğü Delen Adam)

* Kendimizi, yaşama sevincimizi alıp götürecek, ruhumuzu karartıp içindeki aydınlığı alacak, bedenimizle kafamızı çatışmaya sürükleyecek her şeyden korumalıyız. (Göğü Delen Adam)

* Bu taş kabuğa yalnız tek bir yerden girilip çıkılır, Papalagi bu yere, içeri girerken “giriş”, dışarı çıkarken de “çıkış” adını verir, oysa ortada tek bir delik vardır. (Göğü Delen Adam)

* Daha doğar doğmaz para ödemeye başlarsın. Öldüğünde de, öldüğün için ailen para ödemek zorunda kalır. Ayrıca bedenin topara verildiği için ve mezarına senin adına dikilen taş için de para ödemek gerekir.

* Hastadır o kaçıktır. Ruhunu yuvarlak metal ve ağır kağıda adamıştır. Hiçbir şeyle yetinmez, gözü doymak bilmez. kimseye kötülük etmeden, haksızlık yapmadan, geldiğim gibi göçüp gideyim şu dünyadan diye düşünmez.

*  “Evet, özellikle kötü ve acı olaylar, iyi olaylara göre çok daha ayrıntılı anlatılır;hem de tek bir noktası bile atlanmamacasına.Sanki kötüyü anlatmaktansa iyiyi anlatmak daha önemli daha keyifli değilmiş gibi.” (Göğü Delen Adam)

* “Zamanı olan insan çok azdır. Belki de hiç yoktur. Bu yüzden herkes yaşamın içine fırlatılmış birer taş gibi koşuşturur. Sanki hızlı yürüyen insan daha değerli, yavaş yürüyenden daha yürekliymiş gibi davranırlar.” (Göğü Delen Adam Samoa’yı Anlatıyor)

* …Eğer insan çok fazla ‘şey’e gereksinim duyuyorsa, bu büyük bir yoksulluğun göstergesidir. Çünkü bu, o insanın, Büyük Ruh’un ‘şey’leri açısından yoksul olduğunun kanıtıdır. Papalagi’de yoksuldur, çünkü o tam bir ‘şey’ düşkünüdür, ‘şey’leri olmadan yaşayamaz…..

* Çünkü beyazların dünyasında insanların ağırlığı yalnızca parasıyla, o parayı her gün ne kadar arttırabildiğiyle ve hiçbir depremin zarar veremeyeceği kalın demir kutunun içinde ne kadar biriktirebilidiğiyle ölçülür. Yiğitliği, soyluluğu ya da zekasının parlaklığıyla değil.

* Bir Avrupalı’ya sevginin tanrısından söz edecek olsan, yüzünü buruşturur ve güler. Senin düşüncenin yalınlığıyla alay eder. Ama pırıl pırıl bir yuvarlak metal ya da koca bir ağır kağıt uzatacak olursan, o an gözleri parıldar ve dudaklarının arasından salalar akar. Onun sevgisi paradır., tanrısı paradır. Onlar, yani beyazların tümü uykularında bile bunu düşünürler.

* ” Tanrı sevgiymiş. Gerçek bir inanan, sevgi düşüncesini her zaman göz önünde bulundurmalıymış. Ulu Tanrı için, beyaz adamın dualarıda yeterliymiş. Onun tanrısı kandırdı bizi, açıkça dolandırdı. Papalagi de (beyaz adam), kendi tanrısını kandırıp fiştekledi bizi Büyük Ruh’un sözlerini kullanarak aldatması için. Çünkü beyaz adamın gerçek tanrısı, kendisinin “para” adını taktığı yuvarlak metal ve ağır kağıttan başka bir şey değildir. “

* Bu köylerde, kentlerdekinden başka türlü düşünen insanlar yaşar. Yarık insanlarından daha çok yiyecekleri olduğu halde elleri kaba, örtüleri daha kirlidir. Yaşamları diğerlerinden çok daha güzel ve sağlıklıdır. Tüm yarık insanlarına yiyecek sağlamaktan canları çıkar. Yine de, neden öbürlerinin örtülerinin daha güzel, ellerinin daha beyaz olduğunu, neden kendileri gibi güneşten terleyip, rüzgarda üşümek zorunda kalmadıklarını bir türlü almaz kafaları.

* Şimdi, diyelim ki birinin çok parası var; hem öyle çok ki yüzlerce, binlerce kişi bu parayla işlerini yoluna koyabilir. Ama o, bu paradan onlara zırnık koklatmaz. Oturur ağır kağıtların üstüne, kollarının da sarar yuvarlak metallere, gözlerinde hırs ve zevk parıltılarıyla bakınır durur. “Bu kadar çok parayı ne yapacaksın?” diye soracak olsan. “Bu dünyada giyinmekten, açlığını ve susuzluğunu bastırmaktan başka ne istersin” desen, söyleyecek söz bulamaz, ya da “Daha çok para istiyorum, daha çok daha çok,” der.Böylece sen de, paranın onu hasta ettiğini, bütün duyularını ele geçirdiğini anlarsın.