İç Yakan Sözler

Ve bazen o kadar çok ağlarsın ki, boğazına oturan yumruk yüzünden hiç mi sevmedin bile diyemezsin.

Ne yaralar kapandı ne unutabildim ne de alıştım zamanla. Ben sana ‘özledim’ diyeyim; sen hala acıdığını anla.

Kaderimize ayrılan yol çok dardı, yan yana yürüyemedik.

Ağlamak, ruhun kanama şeklidir. Sargısı yok, çaresi yok, sebebi var.

Her yüreğin, bir yakanı hayallerini yıkanı vardır.

Kimseye göstermem üzüntümü. Gündüz gülerim, geceleri yalnız ağlarım.

Ne seni unutturacak kadar zaman geçecek ne de geçen zaman seni unutturmaya yetecek bırakıp gitsen de unuturum sanma zaman alışmayı öğretir unutmayı asla.

Mendil satan çocuğun, burnunu koluyla silmesi kadar acı bu hayat.

Umutlara kanma umutlar bir gün imkânsızlaşır, hayatı tozpembe yaşıyorum sanma her renk bir gün siyahlaşır.

Ne papatyaların dili varıyor seviyor demeye, nede benim cesaretim var son yaprağı çekmeye.

Hayatta en zor şey de; insanın, kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Herkes fazlasıyla sevmiş; Oysa ben eksikleriyle birlikte sevdim.

Avuç içlerimden yükselen o kadar çok yaralı dualar var ki…

Aslında insanı en çok acıtan şey, hayal kırıklıkları değil, yaşanması mümkünden yaşanmayan mutluluklardır.

Hayallerini kovalamaya devam et. Elbet bir gün yorulacaklar.

Nasıl unuttuysan çocukluğunu ve kırılan oyuncaklarını, kırılan kalbini de öyle unutacaksın…

Dilim “kal” demeyi bilirdi, sende kalabilecek “yüreği” görseydi.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Kendi ışığına güvenen, başkasının parlamasından rahatsızlık duymaz.

Yaşamak için bir tek sebebim vardı. Senin geri dönme ihtimalin. Artık o da kalmadığına göre dönme istemem sevgili, dönsen de bulamazsın beni.

Zaman geçtikçe daha iyi anlıyorsun. Hiçbir şeyi eskisi kadar sevemediğini…

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Yarım kalan bir hikayeyiz seninle. Ne sen son cümlelerini söyledin ne de ben son noktayı koyabildim.

Varlığınla başlayan bir günün yokluğunla bitmesine alışamadım, aklımda olduğunun yarısı kadar yanımda olsaydın hiç sensiz kalmazdım…

Biraz buruk bir duygu yüklenirse yüreğine gözlerin zaman zaman takılırsa uzaklara kulakların ansızın çınlarsa bil ki bir yerlerde delice özleniyorsun.

Yar’la bir olamayınca, yerle bir olurmuş insan.

Bu şehirden her gidişinde şehri sanki ben uğurluyorum sen benden gideli çok oldu ama ben sana hala el sallıyorum.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Hiç mutlu bir yaşantım olmadı bu dünyada ölümü bekledim sensizliğin kucağında.

Bu dünyaya sevmek sevilmek ve ekmek için geldik ekmeği bulduk ama sevmek sevilmek bizi ekmeğimizden etti.

Aşk acısını da öğrendik bu saatten sonra sevmek mi kaldı hayatımızda? Canımızı aldırlar sonunda sevmek yok bir daha…

Sen dünyaya sürgün bir meleksin. Ve ben seni o kadar çok seveceğim ki. Bir daha cennetine dönemeyeceksin.

Bir yanımda çaresizlik diğer yanımda yorgunluğum var. Bir yanımda yalnızlığım, diğer yanımda geçmişe dargınlığım var.

Bir sen vardın bir de rüzgâr, her şeyimdin bir zamanlar. Senden sonra ben de bittim. Her yanım sen, gözümde yaşlar.

Biliyorum, sığmazsın hiçbir yere bu sevdayla, dünya sana dar. Ama dayan gönlüm. Dayan ki her gecenin mutlaka bir sabahı var.

Yazık bensiz geçirdiğin tüm zamanlarına, şimdi nefret sözlerim vuruyor yazılarıma.

Ne zaman imkansızı seversen, o zaman gerçekten seversin.

Beklemek, kaybetmenin yarısıymış. Ben her şeyimi beklerken kaybettim.

Ne dostuma güvenir oldum bu hayatta ne de sevgilime hepsi vuruyor arkandan günün birinde lanet olsun hepsine.