Edip Cansever, Türk şiirinde bireyin iç dünyasını derinlemesine işleyen, yenilikçi ve özgün bir şair olarak tanınır. İkinci Yeni akımının önemli temsilcilerinden biri olan Cansever, şiirlerinde modern insanın yalnızlığını ve toplumla olan çatışmasını ustalıkla işlemiştir.​

Edip Cansever Kitap Alıntı Sözleri

* Ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

* Sana susmak bile yakışıyor bende.

* İnsan, sevdikçe yalnızlaşır bazen.

* Bir insanı sevmekle başlar her şey.

* Hüzün, bazen en güzel giysimiz olur.

* Her şey rengine göre kanar bilirsin.

* Sana dair ne varsa eksiliyor içimde.

* Kimi zaman gülmek, en büyük çığlıktır.

* Bir sigara daha yaktım, adını anmadan.

* Senin olmadığın her yerde yarım kaldım.

* Ben hep seni bekledim, sen hiç gelmedin.

* Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.

* İçimde bir eksik var, seninle tamamlanan.

* İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine

* Bir kere sevmişim seni, bin kere susmuşum.

* Senden sonra her şey suskun, her şey yarım.

* Kendine sakladığın umutlar kadar yalnızsın.

* Yalnızım, yalnızsın. Bize kim gülümseyecek?

* Ne zaman yalnız kalsam, seninle konuşuyorum.

* İnsan, bazen en çok susarak anlatır kendini.

* Bir gece vakti içime düştün, sabaha çıkmadın.

* Ben senin gözlerinde ne çok sustum bir bilsen.

* Gökyüzü gibi şu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor.

* Beni en iyi sen anlarsın sanmıştım, yanılmışım.

* Yarım kalan şiir gibiyim, seninle tamamlanacak.

* Gittin… İçimde yankılanan en uzun kelime oldun.

* Kimse bilmez içimdeki seni, ne çok sevildiğini.

* İnsan bazen bir şiire sığınır, bazen bir insana.

* Kelimeler yetmiyor bazen. Bakışlar bile susuyor.

* Bir şiirin ortasında sen varsın, ben biraz eksik.

* Yüreğimde akşamdan kalma bir hüzün var, geçmiyor.

* Mutluluk bir kibrit çöpü, artık ne kadar yanarsa.

* Biraz sessizlik, biraz sen; başka bir şey istemem.

* Kendini anlatmaya çalışmak, en büyük yalnızlıktır.

* Çünkü sevmek, birini başka kimseyle anlatamamaktır.

* Kendimle baş başa kalıyorum, en kalabalık halim bu.

* Çünkü herkesin bir suskunluğu vardır, yürekten gelen.

* Biraz keder, biraz umut, tam da şiir gibiyiz seninle.

* Gülemiyorsun ya, gülmek, bir halk gülüyorsa gülmektir

* Çünkü sen, Sen benim sevmemin başlangıcısın olsa olsa.

* Kalbimle düşündüm seni, o yüzden kimseye benzemiyorsun.

* Çok uzaklara bakmaktır, diyoruz, durmadan saate bakmak.

* Bir seni sevdim ben, bir de o hiç bitmeyen iç sızısını.

* İnsanın insana verebileceği en değerli şey yalnızlıktır.

* Yalnızlık bir nevi özgürlüktür, ama sevilmediğin sürece.

* Bir başkasına anlatamadığın her duygun, seni şiir yapar.

* Gözlerin bir şiir gibi baktı bana, oysa ben kafiyesizdim.

* Her şey bir bakışla başladı, sonra bir daha hiç bakmadın.

* Bana kalbimdesin deme! Bilirsin, kalabalık yerleri sevmem.

* Güzel şeyler de birikir içinde insanın, tıpkı acılar gibi.

* İçimde öyle biri var ki, sen sandığın kadar yalnız değilim.

* Duymuyorsun sen kendini. Başıboş bir müzik gibisin kırlarda.

* Tek ihtiyacım neydi biliyor musun? Bir papatya yaprağı daha.

* Bir hayalin varsa, ona inan. Bir de seviyorsan, sakın susma.

* Benim de içimde çocukluk var, ama artık oynayacak kimsem yok.

* Siz yarın deyince aklıma ölmek geliyor, katıla katıla ölmek..

* Değilsek de yakın, birbirimize uzak da sayılmayız büsbütün…

* Ben suyun bir dakika durduğu. Durunca boğulduğu bir yerdeyim.

* Seninle susmak bile güzeldi, başkalarıyla konuşmak bile yalan.

* Aşk, iki kişinin birbirine baktığı değil, aynı yöne baktığıdır.

* Seninle konuşmak bile güzeldi. Susmalarımızda bile anlam vardı.

* Öylece duruyorum. İçimde senin adını anmadan geçen bir gün daha.

* Hayat kısa, kelimeler uzun… Söyleyemediklerimiz birikti içimizde.

* Sarılıp gövdesine sımsıkı, bir kadın kendini doğurabilir isterse.

* Yalnızlık insana çok şey öğretir, ama sen gitme, ben cahil kalayım.

* Seni unutarak baktığımda bile, dünyanın her yerlerinden geçiyorsun.

* Biliyorsun, bizim her türlü yalnızlığımız Yeni bir dil olacak yarın.

* Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey.

* Kısa bir gülümseme yürüdü dudaklarından. Benim dudaklarıma da geçti…

* Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına; sırılsıklam yalnızım aslında.

* Nedensiz bir çocuk ağlaması bile Çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.

* Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde; oysaki seninle güzel olmak var…

* Bir mektup, bir telgraf alındısı değil unutulmuş bir sevdadır kapısını çalan.

* …Oysa Allah sevdiğine kavuştursun diyen hiçbir dilenciyi boş geçmemiştim ben.

* Hiçbir dilde söylenmemiş, hiçbir dilde yazılmamış, sözler ve şarkılar içindeyim.

* Bu aralar ellerim hep üşür benim. Doktor ‘kansızlık’ der, ben ‘sensizlik’ derim .

* Sanki hiçbir şey uyaramaz içimizdeki sessizliği, ne söz, ne kelime, ne hiçbir sey.

* Bir gün biri çıkar, hayatınıza anlam eyguzelsozler.com katar. Sonra da gider, hayatı da alır götürür.

* Kim ne derse desin ben bugünü yakıyorum yeniden doğmak için çıkardığım yangından…

* Acılar da acılaşıyor gittikçe sanki, bir azarlanmayla ölümünü düşünen çocuklar gibi.

* Bazen diyorum ki onu kafama takmamalıyım. Sonra da diyorum ki; önce kalbimden atmalıyım .

* Elbette bir ustalıktır bizim sevgimiz. Mutlu bir yolcu gibi yol kenarlarındakilere el eden.

* Bana seni sormasınlar, anlatamam. Çünkü ben bile anlayamıyorum seni içimde bu kadar sevmeyi.

* Sevgiler gönderirdi nedense utanırdı da bundan Gönderir gönderir geri alırdı bir gücenikliği sonra.

* Doğanın bana verdiği bu ödülden çıldırıp yitmemek için iki insan gibi kaldım. Birbiriyle konuşan iki insan.

* Arkana Bile Bakmadan Gitmek İstersin. Öyle Herşeyi Bırakmana Falan Da Gerek Yok. Anıları Bırakabilsen Yeter..!

* Sormayın artık her gün ‘nasılsın’ diye..! Nasılsa adet olmuş iyiyim demek. Kötüyüm ben hem de çok..! Kime ne ?

* İnsanın insandan başka dayanağı yok. Yalnızlık bile, başka insanların varlığı bilindikçe bir anlama kavuşuyor.

* Öyle bir çık ki karşıma Her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi, az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni .

* Bazen arkana bile bakmadan gitmek istersin. Öyle her şeyi bırakmana falan da gerek yok. Anıları bırakabilsen yeter .

* Bu yüreğe bu kadar acı fazla dersin bazen kendine.. Ama hata bizde. Küçücük bir yürekle kocaman sevmek ne haddimize !

* Anlıyorum Yaşam elbette uzun biz duyabildikçe sevgiyi Yalnızca bunun için uzun Yani sevgiyle de sevebilir insan, sevdayla da…

* Neden aklıma geliyor istasyon büfesindeki durusun.Hava soğudu -kasımın son günleri- kar yağacak, bembeyaz olacak unutulmuşluğum.

Edip Cansever Sözleri

Hiçbir dilde söylenmemiş, hiçbir dilde yazılmamış sözler ve şarkılar içindeyim.

Sınırsız bir uykusuzluktur böyle. Her yolculuğum benim. Koşuşan geyiklerle dopdolu ve uçan balıklarla…

Niye olmalı öyleyse. Aşk mutlu bir sürgünlükse…

Bir bakın uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim.

Yaşamım bir şarkıcının iç çekme anıdır beş mevsim yaşarım yılda.

Yalnızken ve senden bunca uzakta öyle soğuk, öyle anlamsız ki her şey…

Hava soğudu Kasım’ın son günleri. Kar yağacak bembeyaz olacak unutulmuşluğum.

Biliyorsunuz bir ağrısı vardır gitmenin, nereye, ama nereye olursa gitmenin, hüzünle karışık bir ağrısı.

Her yalnızlık bir ihtilaldir.

Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk hiçbir yere gitmiyor.

Bir sokakta bir aşağı bir yukarı… Saatlerce dolaşanların hemen hemen bildiği… Amansız bir güceniğim.

Gökyüzü mavi ise, umutlar beyaz olsun.

Seni görünce dünyayı dolaşıyor insan sanki.

Sevmelerin ustasıyız güzel şaşkınlıkların. Önce yüreklerimizi alıştırmışız buna sonra kafalarımızı. Ki bu yüzden içimiz hiçbir zaman yoksul değil Yoksul olmadı.

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde. Oysaki seninle güzel olmak var.

Ben sanki bir gazetenin hiç okunmayan yerlerindeyim.

Kimse görmüyor bizi. Göremezler ki. Uçup uçup konuyoruz yerlerimize. Bir konfeti demetinden kopmuş gibi. Düşlerimizden saçılmış gibi.

Çok karanlık bir cümlede durmuş gibiyim.

Doğasın sen doğasın yarat beni yeniden. Ey yalnızlığımı kuşatan yalnızlık…

Çıkmazlarda üst üste birikmiş ufuklar kadar derindim.

Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum Yeniden doğmak için çıkardığım yangından.

Başka değil yokluğu görmek için. Kirli ağustos! Göz kapaklarımı da yaktım sonunda.

Alıp başımı gitmek isterdim, isterdim ama kalırdım.

Susmanın su kenarındayız bugün. Ne kadar sevgiyle konuşsak… Korkuyoruz göz göze gelince.

Nedensiz bir çocuk ağlaması bile çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.

Güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan.

Belki yarın gidecek, bir anı gelecek bir başka anının yerine. İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.

Dört tarafı yalanlarla çevrili, insan parçasıyım ben. Adım Yalnızlık.

İnsanın insana verebileceği en değerli şey yalnızlıktır.

Ben yorgunum anlamaktan bir duvar bir tebeşir gibi yazmaktan yazılmaktan.

Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet Abi. Biz eskiden seninle İstasyonları dolaşırdık bir bir.

Yani yaşıyor olmak; yaşamakla bağdaşmaz bazen.

Uzanır kırlara doğru Yalnızlığı olan. Bu saatte sessizlik acıdır gelecektir parka yalnızlığı duyan.

İçime siner mahallenin kokusu. Gökyüzü karışıksa kuşların işi… Ya içim içime sığmıyorsa. Ne denir kötüdür insanların gidişi.

Oysa hep yanımdasın seninle her şey yanımda. Kırıp dökük de olsa yanımda. Mesela çok sevdiğin bir deniz bile yanımda. O deniz ki aramızda hiç kımıldamadan. Erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun…

Bazen arkana bile bakmadan gitmek istersin. Öyle her şeyi bırakmana falan da gerek yok. Anıları bırakabilsen yeter.

Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak. Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir.

Sanırım hiçbir şeyin öyle pek tamamlanmadığı. Bir çağda yaşıyordum. Ve bütün eksik kalmaların… Sessiz ve ünü olmayan bir tanığıydım ben.

Bir canavar gibi düşünün isterseniz herkes kendi düşündüğüyle kalacak.

Öyle bir çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi, az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni.

Bugün de başlamayı unutuyoruz. Herkes birbirine bakıyor. Bulan bulana kendini.

Sana her zaman söylüyorum senin yüzünde gülmek var. Bakınca bir yaşama ordusu çıkıyor aydınlığa. Bir çiçek geliyorsun yer altı çevresinden. Bir kartal gidiyorsun çıplağın ayaklarla.

Ah şu yağmurlar durmasa ya ne güzel ıslanıyor ilkyaz ne güzel ne güzel ne güzel denize zorla sokulmuş ağlamaklı bir çocuk gibi.

Sedef kakmalı bir tramvay geçiyor yakınımızdan. İnce bir org sesini sürükleyerek… Benekli bir örtü çekiyor üstüne dünya. Hepimiz kayboluyoruz.

Uyurken uyandırılmış gibi Beni bir sardunya büyüttü belki.

Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana.

Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına, sırılsıklam yalnızım aslında.

Ama biz dağınık kaldık. Sevgimizle sevgisizliğimizle. Mutluluğumuzla mutsuzluğumuzla. Özlemlerimizle yitikliğimizle. Her neyse her neyse…

Ve bazıları; yokken bile vardır, fazlasıyla.

Susarak katlanıyoruz her mutsuzluğa. Saatlendiriyoruz günü. Bölüyoruz dakikalara.

Ben sanki bir gazetenin hiç okunmayan yerlerindeyim.

Bırakmak bırakılmak demeyelim. Durmadan yer değiştiriyor anlamlar da. Ben ki bir boşluk kadar büyümüşüm bu yüzden. Sanki kış aylarında bir uçurumda…

Geçen gün gördüm acımayı unuttum sevinmeyi unuttum. Ama o geçerken ne yalan söyleyeyim şuramda bir ağrı duydum. Ağrı da değildi belki, hani, nasıl gövdemi yeniden buldum.

Gitsem de her yerde biraz vardır. Hatırda zamansız bir plak… Bir otel kapısı biraz istasyon… Vardır o seninle birlikte olmak. Buluşur çok uzaktan ellerimiz. Ve nasıl göz gözeyiz ansızın bir infilak.

Bir gökyüzü dinleniyor içimizde…Konuşuyoruz desem konuşmuyoruz da ayrı ayrı şeyler düşünüyoruz üstelik birbirimize bakarak. Ne seviyoruz ne de sevmiyoruz birbirimizi, ne varız ne de yokuz gerçekte. İki lamba gibiyiz, iki ayrı yerinden Aydınlatan odayı, değilsek de yakın birbirimize uzak da sayılmayız büsbütün, gökyüzünde iki uçurtma başıboş, yan yanayızdır sadece.